Fluor

Fluor powszechnie występuje w wodach, glebie i tkankach roślin i zwierząt. W odróżnieniu od innych bioelementów źródłem fluoru jest woda, a nie pokarm. Fluor słusznie kojarzy się ze zdrowymi zębami i kośćmi. Nawet w bardzo małym stężeniu fluor spowalnia działanie próchnicy na nasze zęby. Wystarczy jedna część fluoru na milion części wody. W Stanach Zjednoczonych już w 1940 roku wprowadzono fluoryzację wody. Dzięki tego typu działaniom w krajach rozwiniętych znacznie zmniejszono zapadalność na próchnicę.

Główne działanie fluoru polega na wnikaniu w głąb zęba i wzmacnianiu go. Wzmacnia też wierzchnią warstwę zęba – szkliwo. Podobne działanie obserwuje się w przypadku układu kostnego. Fluor stosuje się w terapii osteoporozy. Człowiek dorosły powinien spożywać około 1 mg fluoru dziennie, a za bezpieczną dawkę uważa się 5 mg. Zbyte dawki szkodzą zębom. Powodują plamistość zębów, czyli fluorozę. Za dawkę śmiertelną uważa się 2,5 g fluoru.

Fluor – zwiększone zapotrzebowanie

Zwiększone zapotrzebowanie dotyczy głównie osób zamieszkujących rejony z niską zawartością fluoru w wodzie. Brak konkretnych dowodów, ale podejrzewa się, że fluor ma związek z chorobą Alzheimera.

Fluor – skutki niedoborów

Na obszarach o zmniejszonej zawartości fluoru w wodzie obserwuje się zwiększoną zachorowalność na próchnicę i osteoporozę.

Fluor – najlepsze źródła

Najlepszym źródłem fluoru jest woda pitna. Dużo fluoru zawierają ryby, owoce morza, mięso i herbata. W krajach rozwiniętych fluor powszechnie stosowany jest w pastach do zębów i płynach do płukania ust. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), zaleca dodawanie związków fluoru do wody, ale w przypadku nadmiaru fluoru w wodzie podaje instrukcje jak tego fluoru się pozbyć. W Niemczech i Francji fluor dodaje się do soli. Można spotkać się z teorią, że fluor dodawany jest do wody w celu oddziaływania przez rządy na psychikę obywateli.

Może Ci się również spodoba

Strona używa plików cookies! Korzystając ze strony akceptujesz naszą politykę prywatności Polityka prywatności