Selen

Selen początkowo traktowany był jako pierwiastek toksyczny. Stosunkowo niedawno odkryto, że selen pełni rolę ochronną w wielu procesach chorobowych, w tym nowotworowych. Odgrywa ważną rolę w prawidłowym działaniu układu immunologicznego. Chroni przed toksycznym działaniem wolnych rodników. Dzięki temu zapobiega takim chorobom jak zapalenie stawów, chorobie wieńcowej, marskości wątroby oraz nowotworom. Selen spowalnia procesy starzenia i odtruwa w przypadkach zatrucia metalami ciężkimi. Pozytywnie wpływa na płodność męską. Selen ma zasadnicze znaczenie dla produkcji enzymu tkankowego (peroksydaza glutationowa), który odpowiada za integralność wszystkich procesów w komórce.

Selen przenika z gleby do roślin, więc jego zawartość w pożywieniu zależy od naszego miejsca zamieszkania. W przypadku gleb z niskim poziomem selenu rejestruje się zwiększone występowanie chorób spowodowanych jego niedoborem. W krajach o niskim poziomie selenu w glebie suplementacja dotyczy praktycznie wszystkich mieszkańców. W przypadku niedoboru selenu w glebie zaleca się dawkę około 75µg dziennie. Część naukowców uważa, że to za niska dawka i zaleca nawet 100-200µg.

Selen – zwiększone zapotrzebowanie

Zwiększone zapotrzebowanie na selen dotyczy osób żywionych pozajelitowo (kroplówka). W przypadku osób zamieszkujących rejony ubogie w selen powinno się rozważyć suplementację tym pierwiastkiem. Suplementacja dotyczy również osób z zaburzonym przyswajaniem pierwiastków śladowych. Do grupy tej należą osoby starsze oraz osoby stosujące drakońskie diety.

Selen – skutki niedoborów i nadmiaru

Z badań epidemiologicznych wynika, że skutkiem niedoborów selenu na danym obszarze jest zwiększona zapadalność na choroby nowotworowe i choroby układu krążenia. Ostremu niedoborowi selenu towarzyszą choroby Keshana i Kashina Becka. Choroba Keshana prowadzi do nieodwracalnego powiększenia serca. Chorobie Kashina Becka towarzyszą objawy związane z powiększenia i deformacji stawów, szczególnie kręgosłupa. W przypadku tej choroby podanie selenu wpływa na poprawę stanu chorego. Obie choroby dotyczą populacji żyjących na obszarach z glebami wyjątkowo ubogimi w selen, obszarach Chin i Syberii. Selen nawet w dawkach 1000µg nie jest toksyczny.

Selen – najlepsze źródła

Najlepszymi źródłami selenu są brokuły, kapusta, grzyby, ogórki, cebula, drożdże piekarskie, ziarna, ryby, wątroba zwierzęca, nerki zwierzęce, kukurydza, masło. W przypadku selenu bardzo trudne jest określenie zawartości selenu w pożywieniu. W przypadku produktów lokalnych zawartość zależy od zawartości selenu w glebie. W przypadku produktów importowanych zawartość selenu również zależy od jego zawartości w glebie.

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Strona używa plików cookies! Korzystając ze strony akceptujesz naszą politykę prywatności Polityka prywatności